Where’ve I gone?

I admit, I had too many blogs. Way too many. That is why I kind of pushed them all into one blog, eccentriclady.nl

As the extension might show, it is in Dutch. Although my English is good enough to blog, and to write essays in and stuff, it still costs me more energy to make nice, coherent blog posts in English than in my mother tongue. Especially now I read more American blogs (I am schooled in British English), I constantly have to think about how I write things, so that I do not mix up AE and BE all the time. That resulted in not getting my mind wrapped around posting here, which is not a good thing in the end.

I hope you will do me the pleasure of following me there. Those who are English speakers, I also hope Google Translate will do the trick. When it does not, I might consider translating my blog on a wordpress.com blog again, but I need to hear your input then. Meanwhile, I hope to see everyone on my blog!

I love the sun, and my brand new shoes!

Niet zo heel erg stiekem vind ik het heerlijk, het eigenlijk gewoon zomerse weer van de afgelopen tijd. Zo af en toe is het puffend warm – ik ben niet zo goed met warm – en mijn hooikoorts speelt weer aardig op, maar grappig genoeg kan het mijn humeur niet bederven. De zon schijnt, ik kan naar buiten, de was hangt steeds lekker op het balkon en op de een of andere manier zijn alle geluiden vrolijker. Komt nog bij dat in deze tijd van het jaar balkondeuren goed open kunnen, zonder dat er gelijk een hoop beesten naar binnen kunnen komen. (Of zoals nu de voordeur omdat de schilders bezig zijn, zonder dat ik hier gelijk weg vries ;-) )

Wat schoenen betreft ben ik goed geslaagd, ik heb nu een paar heerlijk lompe, mat zwarte Dr. Martens in huis. Wat leken de schoenen groot aan mijn voeten zeg, die maat 38, nadat ik op maat 36 gympies naar de winkel liep. Aan de andere kant was vrij duidelijk dat ik ze geen maat kleiner moest hebben – al hoef ik op de een of andere manier deze schoenen maar een klein beetje in te lopen vergeleken met wat ik eerst had. Ik liep er vanaf de schoenwinkel gelijk op verder, en oke, uittrekken was wel fijn toen ik na het winkelen thuis kwam, maar dat was meer omdat ze zwart en warm waren dan omdat mijn voeten pijn deden. Ter vergelijking, die schoenen waardoor ik eerst geen Docs meer kocht kon ik hooguit vijf minuten aan, zonder te lopen, voor ik ze snel uit moest trekken omdat ik het niet meer hield. Anyway, blij met mijn nieuwe lompe schoeisel dus.

Blogger of wordpress en dat soort

Ik heb al een aantal verschillende blogs gehad, en dus verschillende dingen geprobeerd. Zo ben ik ooit begonnen bij web streepje log. Eerlijk gezegd vond ik het niet zo prettig werken; er ging meer tijd zitten in het vormgeven dan in het schrijven, en dan nog zag het er standaard cheap-ass uit. Vervolgens had er zoveel tijd in het vormgeven gezeten dat mijn hoofd niet meer naar bloggen stond.

Na een blogpauze kwam ik bij blogger uit. Dat was ineens een stuk fijner; ik kon kiezen uit templates die er allemaal beter uit zagen dan waar ik bij web streepje log zo hard aan gewerkt had. Mijn energie kon naar het schrijven in plaats van het toch maar weer proberen te veranderen om het er toch nog wat beter uit te laten zien, en ik kwam erachter: als ik schrijf en regelmatig schrijf gaat het vanzelf een stuk beter. Iets waar ik met deze blog weer aan moet werken trouwens.

Fast forward, een paar jaar later las ik ergens dat je beter bij wordpress kon bloggen als je er meer mee wilde doen. Dat die persoon wordpress.org bedoelde in plaats van wordpress.com, dat had ik niet door, dus ik maakte hier een account aan en ik ging verder waar ik gebleven was: bij het bloggen.

Als ik heel eerlijk ben, vind ik voor een gratis blog blogger fijner. Ik weet dat het een soort vloeken in de kerk is; iedereen die ik erover hoor heeft het erover dat ze hier zo veel meer mogelijkheden hebben. Op zich hebben ze gelijk, en heeft wordpress.com zo z’n pluspunten. Het standaard een blog kunnen volgen in de reader, in plaats van maar af te moeten wachten of diegene de widget geplaatst heeft, bijvoorbeeld. En door freshly pressed nieuwe blogs kunnen ontdekken vind ik ook fijn. Aan de andere kant voelt het qua overzichtelijkheid weer wat meer basic onoverzichtelijk, zoals bij mijn eerste blogs, en ik merk dat ik daardoor minder makkelijk blog. Ik bedoel maar: het schijnt hier te draaien om het gebruiken van tags en categorieën, maar die kan ik alleen toevoegen als ik via een omweggetje naar de blog-writer ga. Als ik die op de startpagina pak, krijg ik alleen een tekstvlak waarin ik kan schrijven, en moet ik eventuele tags aanpassen als de post al gepubliceerd is. Niet echt handig dus.

Wat ik nu nog wil gaan proberen is wordpress.org. Ik weet, dat is nog meer puzzelen om de boel goed op orde te krijgen, maar dat puzzelen vind ik tegenwoordig ook wel weer leuk. En ik kan dan wel helemaal mijn eigen site maken, in plaats van vast te zitten aan de standaard themes. Moet ik wel eerst mijn man zover krijgen dat hij de server die we hier thuis hebben omzet naar eentje met php en mysql, anders kom ik met alleen een domeinnaam niet zo ver.

Wat vind jij het prettigst bloggen, en waarom?

Hoe je blij moet worden, of zo

Een paar uur geleden las ik een blog van iemand die een leuk artikel had gezien over wat je niet moet doen als je blij door het leven wilt gaan. Dan is het natuurlijk interessant om te kijken wat ik dan beter zou kunnen doen. Eerder dan nu kwam ik er niet aan toe (druk met de was ophangen, en de afwas, en een beetje aanrommelen op feesboek en linkedin en zo en je bent al snel uren verder), maar daar gaan we.

Chronic complaining

Daar is mijn ex goed in. Altijd was er wel wat mis, of niet goed, en hij was zo zielug! Het nare is, dat als je daar veel in zit, het besmettelijk is. Ik was ontzettend ongelukkig in die tijd, en voor een groot deel lag dat aan hoe mijn leven met die persoon was. Achteraf zie ik al die dingen die wel leuk waren; stukken fietsen, gave kringloopwinkels ontdekken, zijn geweldige dochter mogen leren kennen … Zelfs de voedselbank waar hij heen moest had positieve kanten; ik leerde dingen bij elkaar gooien op de gok en zo iets lekkers koken. Dat werd dan weer teniet gedaan door zijn gemopper dat ik geen vier stukken vlees en gebakken aardappeltjes tegelijk onder controle kon houden. Tja.

Ook nu is het zo af en toe best wat gepuzzel met geld, maar het lukt allemaal, en er is ontzettend veel wat we wel kunnen. Ik merk dat daar naar kijken en zien wat er wél kan en waar we geluk mee hebben zorgt dat ik heel gelukkig door het leven ga.

Worrying about the future

Dat is er eentje die ik soms nog wat moet leren. Ik kan me nogal zorgen gaan maken soms. Wat als ik geen werk meer vind? (Nja dan vind ik geen werk meer, en creëer ik mijn eigen manieren om mezelf te ontwikkelen) Wat als … Nou ja, er zijn zoveel watalsen dat als ik zou willen, ik altijd door zou kunnen watalsen volgens mij. Heeft geen zin dus.

Eating poorly 

Ik geef het toe, we eten niet altijd even gezond. Dat valt nog best wel heel erg mee trouwens, maar zo af en toe verschijnt er toch wat makkelijks op tafel, of is die chocola wel heel erg verleidelijk. Als we vet gegeten hebben merk ik het meteen aan hoe hard mijn darmen moeten werken, en van eten uit pakjes krijg ik simpelweg gigantische buikpijn. Dat laatste doen we dus al niet meer aan, want voor mij is het verschil tussen pakjes en zelf maken qua goed voelen wel heel goed merkbaar. Maar goed, die chocola he …

Not following through 

Oke, ik weet dat ik wel degelijk de juiste keuze maakte toen ik stopte met de leraaropleiding Engels. Aan de andere kant gaf het me ook een enorm gevoel van gefaald hebben. Ik moet er niet aan denken om dat gevoel teveel te hebben, dus dat ik andere dingen wel af kan maken is voor mij belangrijk. Trouwens, dingen in huis hebben die nog niet af zijn is ook niet handig. Ik kan niet goed tegen teveel half gelezen boeken, en hoewel ik verschillende brei- haak- en overige knutselprojecten op kan starten, vind ik het vaak wel heel fijn om iets ook af te krijgen.

En dan voor mij de belangrijkste:

Stop Learning 

Ik zou er echt minder gelukkig van worden als ik niet meer zou kunnen leren, en vooral mensen om me heen zou hebben waar ik niet van kan leren. Hoewel ehm … minder slimme mensen geweldig kunnen zijn als persoon, ben ik heel blij dat ik met mijn man gesprekken kan voeren, kan sparren over dingen. Dat er iemand dicht bij mij staat die mijn liefde voor boeken, lezen en ontdekken begrijpt. Ik merk dat ik zelfs als ik voor mijn Etsy-winkeltje zit te breien, ik liefst mentaal ook bezig blijf door een serie of goede film te kijken, of te lezen. Dat laatste gaat dan weer handiger als ik het op de computer of ipad doe trouwens, vandaar dat ik zelf zoveel blogs volg en het liefst blogs van meer dan 300 woorden open. Dat scheelt een hoop scrollen en dus breinaalden wegleggen ;-)

Schoenen kopen

November 2012, ik loop op een paar enkellaarsjes van twee maanden oud, gekocht bij de S.capino. Ze zijn al lelijk, en beginnen stuk te gaan. Dat moet anders, besluit ik, ik ga betere schoenen kopen waar ik lang mee kan doen.

Weet je, ik was tiener en begin twintiger wat ‘verwend’ wat schoenen betreft. Als alternatief tiepje liep ik vanaf mijn veertiende op Dr. Martens. Voor toen 210 gulden (nog geen honderd euro) kocht mijn moeder een zwart paar, waar ik drie jaar lang bijna dag en nacht op liep, ‘s zomers afgewisseld met goedkope flipflop-slippers als mijn vader vond dat het echt te heet was voor die lompe, zwarte schoenen en ik ze niet aan mocht. Daarna kwam een paar donkerblauwe op mijn zestiende, die pas weer vervangen werden toen ik 19 was en voor de bruiloft van mijn gelukkig erg stoere oud-metaalhoofdige oom nieuw schoeisel nodig had. Zelfs voor zijn bruiloft waren werkelijk afgetrapte Docs te erg. In die tijd waren dat dan ook echt mijn enige winterschoenen, en überhaupt bijna mijn enige schoenen, van een schoenentik had ik toen niet zo veel last als nu. Weer drie jaar later kwam er weer een nieuw paar, en met dat ik wat meer af ging wisselen tijdens mijn professionele leven heb ik daar zo’n zes jaar mee gedaan tot ik besloot dat ze echt niet meer konden. Iets met scheuren in het leer en zo.

Achteraf kocht ik Dr. Martens altijd een maat te groot, maar met mijn suffe hoofd kocht ik mijn laatste paar in mijn ‘echte’ maat, en ik kreeg ze werkelijk niet ingelopen. Na een paar jaar proberen zijn ze marktplaats op gegaan in de zomer van 2012. Voor mijn stage had ik toch ook nette schoenen nodig, en voor hetzelfde geld wat ik op marktplaats voor mijn Docs kreeg, kocht ik een paar enkellaarsjes bij die ene goedkope schoenenwinkel. Na twee maanden kreeg ik daar spijt van, en ging ik het anders doen. Een schoenenzaak bij ons in de stad ging weg, en verkocht schoenen twee paar voor de prijs van één. Dat was mooi, daar kon ik dus goede schoenen kopen die ik, zo dacht ik, met oplappen zeker net zo lang kon dragen als mijn Docs. Toch?

Ondanks afwisselen viel dat een beetje tegen. Het ene paar is nog erg mooi, maar heeft een hakje, en is dus niet helemaal geschikt om lekker mee te wandelen, post te bezorgen, door plassen te banjeren. Het andere paar ging ik ook met beleid mee om, want ik wilde er immers lang mee doen! Ik wisselde ze dus ook af met die schoenen die ik voor een paar euro bij de kringloop kocht, en mijn sportschoenen.

Ook die schoentjes van een paar euro bij de kringloop vandaan doen het nog, al zijn ze niet zo mooi nieuw meer om te zien, maar het zijn lage schoenen. Ze zitten lekker, maar ik mis de steun om mijn toch niet zo heel stevige enkels. Hetzelfde geldt voor mijn sportschoenen. Ze zitten heerlijk, en zijn wat vaal, maar nog hardstikke goed. Maar afgelopen november, na een jaar, met alleen in de wintermaanden met afwisselen gebruiken, waren ze al kapot. Niet getreurd, deze schoenen waren het waard om mee naar de schoenmaker te gaan, want het waren Goede, Dure Schoenen.

Het duurde even voor we de schoenmaker gevonden hadden, en voor ik op een andere dag dan maandag (dan zijn ze dicht) daar in de buurt was én aan de Goede, Dure Schoenen gedacht had. Vanmiddag stond ik daar, bij de schoenmaker. Helaas mevrouw, die schoen is aan de onderkant zo kapot, daar is niets meer aan te doen.

Precies een jaar, deed ik met een paar schoenen die net zo duur waren als een paar dr. Martens als ik die korting niet had gehad, en ze zijn onherstelbaar, kunnen de afvalbak in. Het leer ziet er nog mooi uit, maar de onderkant kan niet meer. In tegenstelling tot wat ik gewend ben, doorlopen, maakt niet uit hoe, en na járen pas door de zool heen zakken.

Volgend jaar worden het lekker weer Dr. Martens, een maat groter dan ik normaal heb, zodat ik ze redelijk in kan lopen.

Goodmorning!

I am surrounded by fog today, literally. It does feel a little strange, while I am so used to being able to watch for many miles out of my living room window, while now I can hardly see the rooftops on the other side of the street.

Today I will go to the Ikea with my mom and brothers. Since we do not have a car anymore we hardly come there, so I have quite a shopping-list of stuff we want and (sometimes) need.

We need some diswashing-brushes, and those fit into my waterbottle, which I sometimes use for lemonade too. So I will get a load of these. (Funny, I learned a couple of years ago that brushes like these are a typically Dutch thing.)

Those clothespins are quite strong compared to those we found at other shops, so we really want some more for when we dry our laundry outside.

We already have four of those in green – we had six and both dropped one – and some more would be nice sometimes. The green ones are sold in sets of six bowls, six big plates and six small plates, and we do not need that much – these are sold in smaller amounts, and I think they will look cool with the green ones.

Then we also want two wooden herb-racks that I can paint blue myself, and some cider from the foodstore. I guess I will scare my mom in how full her car will be when we go home ;-)

I am not Sure I Like Deadlines

I am busy again. That is nothing strange, I happen to make myself busy more often than not. The difference is, that I have a kind of deadline now, and I still am not sure about deadlines.

The thing is, I got this question from a very nice lady, if I could knit doll’s clothes after an example. It was quite easy, so it was no problem. Is no problem. Then I got more wool than I needed for what she had requested, which is no problem either, especially since it does not really matter how long it takes me to knit it all up, and I like knitting with the wool she sent. It is so soft and awesome and bright and yayyyyy!

Only… she lives far, far away, way further than I had expected from a Dutch speaking lady, and while I am knitting for about a week and a half now, I heard she will be in the country next week. That means that shipping costs will be far, far less expensive (while it is expensive still in my not so humble opinion, screw the Dutch mail!) and she asked if I can manage, then please send it to her while she is near. I really want to, but that means right now at least six more thingies to knit of the seventeen I wanted to make in a couple of days, ánd a doll’s travelling-blanket. Or even nine more thingies… nah, it’ll be the blanket. In a couple of days. Whaaaaa!

*pulls herself out of the panic attack* I still do not like deadlines, but off course I’ll manage somehow.